เมื่อคืนพี่โก้มานอนด้วย
วันนี้เลยตื่นมาทำงาน ด้วยอาการสดชื่นขึ้นเล็กน้อย เพราะก่อนนอนไม่ได้ร้องไห้
ก็ตอนเย็นร้องซะหมดแม๊กแล้วเนอะ

เสียใจจัง
ทำไงดี ทำไงดี

วันนี้เคลียร์งานเสร็จตั้งแต่ 10 โมง เลยมีเวลามานั่งเขียนได

คิดถึงแม่จัง แต่ไม่กล้าโทรเด๊วจาร้องไห้อีก

12.46 17/04/2551

หลังทานข้าวเที่ยงเสร็จ จำได้ว่าเคยเขียนไดค้างไว้เรื่องการเดินทางที่มีค่า
ตั้งแต่วันที่ 18 พฤศจิกายน
ครั้งนั้น เราได้เดินทางไปมุกดาหารเพื่อไปงานแต่งงานพี่ฮวานกะพี่ดิ่น
สาวสวยชาวเวียดนามกะหนุ่มเวียดนามสูงยาวเข่าดี
นับว่าเป็นการเดินทางที่สนุกมาก คุยกับพี่นู๋ปิ๊ดตลอดทาง

ส่วนพี่หนุ่มหนะเหรอก็คุยโทรสับทั้งวัน คุยกะสาวๆตลอดทั้ง 3 วันของการเดินทาง
เราก็กินๆๆๆๆโม้ๆๆๆกะพี่ๆสนุกสนาน
ได้ลิ้มรสปลาแม่น้ำโขงที่แสนอร่อย คุยกะพี่แจงพี่สาวผู้น่ารัก
สาวเวียดนามสวยจับใจจริงๆ
วันสุดท้ายที่เดินทางกลับก็ได้ไปไหว้พระฝั่งลาว
ได้ผูกข้อมือเพื่อความเป็นศิริมงคล ถึงวันนี้สีขาวมันจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว
แต่นู๋ยังไม่ถอดมันออกเลยนะคะ

ไปซื้อของที่สุวรรณเขต
แล้วกลับมาตลาดอินโดจีน โอววววช่างขายสินค้าเหมือนฝั่งหาดใหญ่แถวบ้านเราเลย
ก็เลยไม่ได้ซื้ออะไรมา จะมีก็แต่ของกิน หมูยอมาฝากพี่เมย์พี่โอ๋

การเดินทางครั้งนั้นทำให้รู้ว่าพี่หนุ่มมีผู้หญิงอีกหลายคนนับไม่ถ้วนแล้วพี่เค้าก็รักมิสแบบน้องสาวจริงๆ
ขอบคุณพี่ชายที่แสนดี ขอบคุณกำลังใจที่มีให้กันมา
ขอให้พี่มีความสุขกับน้องสาวคนนั้นนะคะ
รอดูวันที่พี่จะได้แต่งงานกับคนที่พี่รัก
ซึ่งวันของมิสพี่หนุ่มจะได้เห็นมั๊ยเนี่ย

มันเศร้าอะค่ะ ก็เค้าทิ้งมิสไปแล้วนี่คะ

ความรักที่เรามีให้คนอื่น ถึงมันจะเป็นความรักแต่ก็รักอย่างพี่ชาย
แต่ทำไมคนที่เรารักที่สุดเค้าถึงไม่เข้าใจเรา
ไม่คิดจะเชื่อใจกันเลย ทั้งที่เค้าเป็นคนที่รู้จักเรามากกว่าใครๆ

คิดถึงเธอจับใจ...จะทำอะไรอยู่นะ