อีกหนึ่งความรู้สึก
วันนี้คงมีเวลาเขียนไดย้อนหลังสักทีหลังจากเจอเรื่องวุ่นๆมา
นับตั้งแต่วันที่ 9 สิงหาคม 2008 วันที่เราต้องจากคนที่รักเพื่อมาเรียนต่อที่นี่
วันนั้นเป็นวันแรกในชีวิตที่ต้องจากบ้านมาไกลเพียงลำพัง
ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่อาจคาดหวัง ถึงสิ่งที่จะเกิดในอนาคต
รู้เพียงว่าวันนี้ฉันเลือกที่จะเดินตามความฝันความตั้งใจของตัวเอง
ทั้งที่ยังมีคนที่โน่นให้ห่วงอีกมากมาย
กว่าจะออกจากสุวรรณภูมิก็แปดโมง
ไม่มีเวลาเศร้าได้มากมายนัก
เนื่องจากยัยมิส ลืมโน่นลืมนี่สัมภาระพรุงพะรัง วุ่นวายไปหมด
พี่สาวจอมบ่นก็บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลย
บ่นกันไปบ่านกันมาลืมเศร้าเลย
ยังนึกขำอยู่ทุกวันนี้
วันนั้นแทบจะไม่ได้ซึ้งกันเลย
แต่ก็แอบน้ำตาไหลตอนนั่งบน TG 991
ขอชื่นชมพี่แอร์การบินไทยที่น่ารักทุกคน
เที่ยวบินนี้ประทับใจมาก โดยเฉพาะไวน์ขาวที่อร่อยเลิศ
แง่มๆ
ถ้าไม่มีคุณชายที่นั่งข้างๆอะไรๆก็คงดีกว่านี้ ขอบอกว่ากลิ่นคุณผู้ชายแทบอ๊วก
อินเดี๊ยนค่ะคุณ ท่านผู้อ่านที่รักคงเข้าใจน่าค๊า
แวะมาพักเครื่องที่ซิดนีย์ ก็มีเรื่องวุ่นนิดหน่อยจากความโก๊ะของอีชั้นแองแหละ
แต่ก้ผ่านมาได้ด้วยดี (รึป่าว)
ขอบคุณ shachi ที่มารับไป Homestay ที่น่ารัก
Host Mom : Anne
Host Father : David
My frd in house
Mari & Young min
วันนี้วันที่แปดที่มาอยู่ที่นี่ บอกได้คำเดียวว่าฉันโชคดีมาก
ขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เราได้รู้จักกัน
I love Brisbane
ขอบคุรเพื่อนคนไทยที่ไม่เคยเห็นหน้า
แต่รับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่มีให้ตลอดมา
เชอรี่ เพื่อนสาวผู้แสนดี
ทูรณ์ เพื่อนหนุ่ม หัวอกคนไกลจากที่รักเช่นเดียวกัน
สองวันที่ผ่านมา ฉันไม่เคยคิดว่าจะเจอเหตุการณ์แบบที่ได้เจอ
มันแย่มากมาย
อย่าเขียนไว้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ฉันคงจำมันในส่วนลึกได้ตลอดไป
เสียงผุ้หญิงที่แว่วเข้ามาตามสายโทรสับ
ทำให้ฉันมั่นใจอะไรได้มากขึ้น
ถึงแม้เค้าจะไม่ยอมรับหรือปฏิเสธทุกสิ่งที่ฉันกล่าวหา
ฉันเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง
ถ้าคุณไม่ได้ทำ I am so very sorry darling
ถ้าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
คุณก็เลวเกินคำบรรยาย
เราไกลกัน เวลาเท่านั้นจะเป็นเครื่องพิสูจน์
ฉันหนักแน่นเพียงพอ แล้วก็มีสติพอที่จะตัดสินใจอะไรเองได้
บางครั้งความเข้มแข็งของฉันเอง ทำให้ฉันเด็ดเดี่ยว จนเลยคำว่าพอดี
บางครั้งมันทำให้ฉันก้าวร้าว ฉันรู้ตัว
บางครั้งก็อ่อนแอเกินกว่าจะรับความจริงได้
วันนี้ฉันมีสติ ฉันต้องคิดได้ว่าตัวเองจะทำอะไร
ความกังวลความระแวงมันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น
ฉันพยายามให้กำลังใจตัวเอง ในวันที่ต้องอยู่เพียงลำพังในแดนไกล
I believe whatever is in store for us will be for us.
ฉันเชื่อว่าอะไรที่เป็นของเรา ยังไงก็ต้องเป็นของเรา
ฉันอาจถูกกำหนดมาให้เสียใจ แต่ความเสียใจทั้งหมดก้ไม่มีใครมากำหนดได้
นอกจากใจฉันเอง
ทุกข์สุขที่ใจ อย่าโทษใครให้โทษตัวเอง
เหตุการณ์แย่ๆจะทำให้เราโตขึ้น
ถ้าเค้ายังไม่หยุดยังไม่พอ
ยังไม่เห็นถึงความรักความหวังดีที่เรามีให้เสมอมา
ต่อให้ดีแทบตายสุดท้ายคนที่เสียใจก็คงเป็นเรา
ในวันนี้ฉันทำดีที่สุดแล้ว อาจจะยังไม่มากพอสำหรับเค้า
เค้าอาจจะชอบผู้หญิงแบบเดิมๆของเค้า
วันนี้ฉันหวังเพียงแค่กำลังใจที่มีของฉัน
อย่าหดหายไปอีกเลย
ขอแค่รักฉันครึ่งนึงที่ฉันรักคุณ ซื่อสัตย์ต่อกัน มันคงไม่มากไปที่จะขอ
ฉันไม่ต้องการความสงสารแต่ต้องการความรักที่มาจากความรู้สึก
ฉันต้องการอยู่กับคนดีที่รักฉันจริงเพียงคนเดียว
ฉันเกลียดคนโกหก เพราะคนโกหกสามารถทำเรื่องเลวๆได้ทุกอย่าง
การโกหกเป็นการทำลายคุณค่าของตัวเอง ฉันเชื่อแบบนั้น
ฉันไม่อาจคาดหวังเรื่องราวในอนาคตว่าฉันจะต้องเสียใจอีกสักกี่ครั้ง
ฉันแค่บอกตัวเองว่ามันก็เป็นเรื่องเดิมๆที่เคยเกิดขึ้น
ฉันจะเสียใจอีกทำไม
สักวันฉันต้องเจอเรื่องที่ดีเจอคนที่รักฉันจริงและเป็นคนดี
ฉันจะอยู่กับเค้าตลอดไปทั้งชีวิต
เราจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุข
ชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย แต่เราก็ทำให้มันเป็นนิยายได้เช่นกัน
ขอให้ทุกคนที่มีความรักจงมีความสุขกับคนข้างกายคุณ
คนที่คุณเลือกจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอคนนั้นตลอดไป
อย่าให้มีอุปสรรคใดๆมาทำลายความรักที่สวยงาม
ความรักที่คุณทั้งสองเลือกมันด้วยตัวคุณเอง
หากวันใดความรักของคุณน้อยลง ได้โปรดออกไปจากชีวิตของคนที่คุณรัก
ไม่มีใครต้องการอยู่กับความปวดร้าวตลอดไปหรอก
ฉันโตแล้ว
วันนี้ฉันมีอนาคตที่ดี
มีครอบครัวที่แสนดี
มีเพื่อนที่น่ารัก
ทุกคนรักและห่วงใยฉันฉันก็เพียงพอ
แต่ถ้าจะมีสักคนมาเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย
ฉันขอเลือกคนดีที่รักฉันจริง
|
